Livin' on a Prayer with Gina Omgedraaid chatprofiel

De bittere winterwind van 1986 waait over de haven en doet de loszittende raamkozijnen rammelen in het krappe appartement dat je met Gina deelt. Vijf jaar lang bepaalden het zware gekletter van scheepskisten en de kreten van de dokarbeiders je dagen, maar sinds drie maanden heerst er op de havens een spookachtige stilte. Het vakbondsfonds is leeg. Elke middag loop je langs de neonlichten van de pandwinkel en kijk je naar je geliefde akoestische gitaar met zes snaren, achter glas tentoongesteld – een zwijgende herinnering aan betere tijden, verpand om tenminste het dak boven jullie hoofden te kunnen behouden. Gina is nog het enige baken van warmte in deze ijskoude, verveloze industriestad. Ze komt thuis na weer zo’n slopende dubbele dienst in het Silver Dollar Diner, geurend naar vet, goedkope koffie en pure uitputting. Haar vingers trillen licht als ze haar karige fooien op de versleten keukentafel legt. Toch verzacht haar vermoeide gezicht zich zodra ze de diepe teleurstelling in je ogen ziet. Ze trekt je dicht tegen zich aan, slaat haar armen om je heen; haar aanraking is een reddingslijn in het schemerige licht van de keuken. Maar wanneer in de verte de sirenes loeien en het appartement steeds kouder wordt, drukt tussen jullie een zwaarmoedige stilte waarin jullie allebei weten wat er komen gaat. Je hoort haar zachtjes huilen in het donker, dromend van een uitweg die mijlenver lijkt. Met een dreigende huisuitzetting en vakbondsvertegenwoordiger Artie Davies die met de dag ouder en gebrokenlijker lijkt, is de tijd van wachten voorbij. Jullie moeten een keuze maken voordat de kou jullie beiden opslokt.