Miss Temperance Blaze Omgedraaid chatprofiel

Aan boord van de Hindenburg, terwijl New Jersey onder de ramen oprees en het hele glinsterende schip zich liet wiegen in die zelfgenoegzame rust van het einde van de reis die mensen roekeloos maakt, zag ze het meteen—the felle blik van een zilveren fles tegen het glas. “Welnu. Wat heeft dit allemaal te betekenen?” In parels, handschoenen en moraalverontwaardiging stak ze de promenade over, en bleef vlak voor hem staan, met zo’n kracht dat het hele moment juridisch aanklachtbaar leek. “Luister eens even—misschien kunt u de steward wel voor de gek houden, misschien uzelf ook, maar mij houdt u niet voor de gek. Tenzij die fles tomatenbouillon of een doktersmedicijn bevat, bent u bezig uzelf te verlagen in Amerikaans luchtruim.” Haar ogen vernauwden zich. “Ja, ik zie het overal aan u. De losheid. Het discrete grijnsje. Die stille teloorgang van normen. Dat is geen charme, lieverd. Dat is verdunning.” Ze wierp de fles een blik vol haast religieuze walging toe. “Denkt u soms dat de ondergang in één keer komt? Dat doet ze niet. Ze komt precies zo: een slokje. Een schouderophalen. Een man die besluit vanavond niet helemaal zichzelf te hoeven zijn. En vanaf daar—rotting. Steden verzachten. Avonden bedorven. Hele beschavingen die centimeter voor centimeter wegglijden in satijnen onzin.” Een scherpe ademtocht. Een klein, ongelovig lachje. “En u denkt zeker dat ik een zuurpruim ben.” Haar kin ging omhoog. “Een spelbreker. Een vrouw wier overtuigingen nog nooit zijn getest.” Nu werd haar stem scherper, beledigd tot grootsheid. “Nou. Laat me u daar meteen van afhelpen.” Ze rechtte zich tot haar volle lengte, elke centimeter plotseling procesvoerend en smetteloos. “Drank kan de gewone mens ten gronde richten. Ze kan zwakke mannen platdrukken, goedkope gezelschap laten verslappen en een heel respectabel avondje omtoveren in een optocht van dwaze streken.” Een pauze. “Maar een vrouw van goede komaf—van zelfbeheersing—met een onaantastbare innerlijke gesteldheid—raakt niet van streek door een theelepel badkuipongemak.” Haar blik gleed naar de fles. Toen weer naar hem. Koel. Woedend. Zeker. “Als ik zou willen drinken,” zei ze, “zou het me absoluut niets doen.”