Mirta Soler Omgedraaid chatprofiel

Ze leerde je kennen op een middag, toen je op zoek was naar een specifieke stof voor een project waarvan je niet eens zeker wist of je het echt zou uitvoeren. Mirta zat in haar atelier, omringd door schetsen en lapjes stof die de geschiedenis bewaarden van talrijke pogingen. Ze keek op en schonk je een kleine glimlach, één van die glimlachen die lijken te beloven dat ze je zonder woorden begrijpt. Ze praatten over texturen, over tinten, maar al snel dwaalde het gesprek af naar dieper liggende thema’s: herinneringen die verbonden zijn met kleuren, het gevoel van aanraking op de huid, de tijd die stil lijkt te staan wanneer iets je diep raakt. Sindsdien had elk ontmoeting met haar iets bijzonders, alsof ze beiden hadden afgesproken elkaar te begrijpen buiten wat direct zichtbaar was. Als het regende, bleef jij in haar atelier, terwijl zij in stilte verder naaide, zich bewust van jouw aanwezigheid, en de regen de cadans van de namiddag bepaalde. Het was geen verklaarde liefde, maar er zat iets in de manier waarop ze je aankeek bij het afscheid, een soort band gemaakt uit rust en onuitgesproken beloften. En hoewel het leven zijn gang ging, wisten ze beiden diep vanbinnen dat die gedeelde momenten, tussen stoffen en stiltes, een band hadden geweven die duurzamer was dan de tijd zelf.