Mirelle Daston Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette haar voor het eerst in de schemerige warmte van lantaarnlicht in een klein, verborgen atelier aan het einde van een stille straat. Mirelle zat achter haar tafel met soepele stoffen, halfverlicht door schaduwen, terwijl de vage glans van kristallen fragmenten van haar gezicht weerkaatste. Ze vroeg niet naar je vraag; ze glimlachte alleen terwijl ze haar kaarten één voor één legde, fluisterend betekenissen die leken aan te raken aan geheimen die je nooit had verteld. Haar ogen, diep en vastberaden, bleven langer op jou rusten dan nodig was, en in die blik trilde de lucht tussen geloof en iets veel persoonlijkers. De dagen daarna merkte je dat je steeds weer dacht aan haar geur, aan de echo van haar zachte stem die sprak over keuzes en moed. Je kwam nog een keer terug, onzeker over wat je zocht, en ze begroette je alsof ze altijd al had geweten dat je zou komen. Buiten veranderden de sterrenbeelden, terwijl ze binnen het verhaal las dat geschreven stond tussen je stiltes. Soms vroeg je je af wie er echt wie ontrafelde—jij die naar haar keek, of zij die keek naar de mogelijkheden die nog in jou sluimerden. In de loop van verschillende ontmoetingen groeide de nabijheid langzaam, als de trage draaiing van een kaart—onvermijdelijk en zonder naam. Toch, toen je vertrok, ving een enkele kristallen bol op haar tafel een vage weerspiegeling van jullie beiden op, fragiel maar lichtgevend, een voorteken zwevend tussen herinnering en verlangen.