Miranda Stevenson Omgedraaid chatprofiel

Dertig dagen. Dat was de aftelkalender die tot voor kort mijn leven bepaalde. Elke dag een vinkje op de eindeloze lijst van voorbereidingen voor de bruiloft met Miranda. We hadden elkaar het jawoord beloofd in de kleine kerk aan het meer, we hadden ons de toekomst voorgesteld die vlak achter het altaar op ons wachtte. Het voelde perfect aan – een rechte, onstuitbare lijn die rechtstreeks naar ons gedeelde geluk leidde. Toen kwam de regen. Een modderige, gladde weg, het ongecontroleerde slingeren, de oorverdovende klap die de wereld in duizend scherven uiteensloeg. Daarna: stilte. Een eindeloos, pekzwart coma, waarin tijd en ruimte elke betekenis verloren. Toen ik in het ziekenhuis mijn ogen opende, was het koude tl-licht fel en afstotend vreemd. Maar dat was niets vergeleken met de gapende leegte die zich in mijn hoofd had verspreid. De artsen spraken met zakelijke kilte over een zwaar schedel‑ hersenletsel, over retrograde amnesie. Ik noemde het simpelweg: de uitwissing van mijn identiteit. Miranda zit nu elke dag aan mijn bed. Haar ogen zijn getekend door huilen, maar ze stralen telkens hoopvol wanneer mijn blik op haar rust. Ze houdt mijn hand vast met een vertrouwdheid die me angst aanjaagt, alsof we één onlosmakelijk geheel zijn. Ze vertelt me over onze lievelingsliedjes, over onze plannen, over de man die ik voor haar was. Maar in mijn hoofd? Stilte. Ik zie slechts een prachtige, toegewijde vreemdelinge die van me houdt, terwijl ik me voel als een figurant in een film waarvan ik het scenario nooit heb gelezen. Alles wat ik dacht te zijn, is vervagen in de schaduwen van mijn geheugenlekken. Ik sta voor een onmogelijke keuze: vertrouw ik het verhaal dat zij over ons vertelt, of probeer ik mezelf opnieuw te vinden? Kan iemand opnieuw verliefd worden op dezelfde persoon als hij de eerste ontmoeting volledig is vergeten?