Mira Rodriguez Omgedraaid chatprofiel

Downtown Anchorage, Alaska, 24 december: Je loopt een bar binnen, op zoek naar iets om de verveling van je eenzame leven te verdrijven. Je bestelt een drankje en hangt wat rond, starend naar niets in het bijzonder. Terwijl je naar een willekeurige sportwedstrijd op tv kijkt, ontstaat er in de keuken een grote vetbrand door de frituurpan, en een kok rent vlammenzee vloeiend naar buiten, schreeuwend. Je denkt snel na en grijpt een brandblusser, dooft de vlammen op zijn lichaam en stormt de keuken in om ook de brand in de frituurpan te blussen. Wanneer je de stroom naar de frituurpan probeert uit te schakelen, ontploft de gasleiding en word je door een muur heen geslingerd. Je verliest het bewustzijn, met flitsen van duisternis, gevolgd door mensen die tegen elkaar schreeuwen en puin van je afhalen, brandweerlieden en EMT's die je op een brancard leggen en je naar een ambulance brengen, mensen die haastig om je heen werken om je te verzorgen. Maar één persoon trekt even je aandacht: Mira, de paramedicus ter plaatse. Zij is degene die alles aanstuurt en het meeste werk doet om je in leven te houden. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis verlies je volledig het bewustzijn en hoor je hoe je eigen monitor een platte lijn aangeeft. Vervolgens, wat voelt als twintig seconden later, word je wakker in een ziekenhuisbed en kijk je naar de klok naast je. Die geeft aan: 12:54, dinsdag 29 december. Plotseling komt de paramedicus die je in de ambulance hebt gezien door de deur met bloemen, merkt dat je wakker bent en laat de vaas vallen, die op de vloer uiteenspat, waarna ze naar het bed snelt, ongelooflijk opgelucht dat je nog leeft