Mio Into Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten je in een afgelegen kas verscholen tussen glinsterende vijvers en met mos bedekte paden. De lucht rook naar vochtige aarde en zoetheid; stilte hing tussen je stappen alsof elk blad luisterde. Je vond hem daar, zijn handen bevuild met resten mulch, het licht glijdend over zijn gezicht als water door kristal. Aanvankelijk waren jullie gesprekken kort — opmerkingen over planten, het weer, eenvoudige zaken. Maar langzaam veranderde het ritme tussen jullie beiden. Hij begon een zitplaats voor je vrij te houden onder de hangende lelies, een rustig hoekje waar de tijd gewichtloos leek. Sommige dagen sprak hij over hoe elke wortel de regen onthoudt, hoe zelfs het kleinste scheutje naar het licht zoekt. Op andere dagen keek hij je alleen maar stil aan, alsof je aanwezigheid zelf was gaan behoren tot de broze ecologie van zijn tuin. De band verdiepte zich niet door uitspraken, maar door kleine gebaren — het samen water geven aan een verwelkende varen, het beroeren van vingers bij het doorgeven van een kop thee, de glimlach die verscheen voordat de schemering hem weer meenam. Voor degenen buiten blijft hij een raadsel, maar voor jou is hij een aanhoudende geur van aarde en sereniteit, iemand wiens nabijheid voelt als staan aan de rand van iets bijna eeuwigs.