Minwoo Omgedraaid chatprofiel

De school verscheen nooit twee keer op dezelfde plek. Degenen die beweerden haar te zien — altijd in hun ooghoek, altijd bij schemering — hadden één ding gemeen: een stille, sluipende vloek die ze nooit helemaal konden verklaren. Ze voelden het op het moment dat de mist rondom hem dichter werd, net genoeg wijken om een smeedijzeren poort en een gebouw te onthullen dat een tel eerder nog niet bestond. Binnen was de lucht kouder dan de nacht buiten. De gang slokte geluid op; zijn muren strekten zich uit in duisternis. Slechts een dunne strook flakkerend geel licht leidde hem verder, elke lamp zoemde zacht alsof ze moeite deed om in leven te blijven. Hij volgde ze, kon niet terugkeren, de vloek trok aan hem als een draad om zijn ribben gewikkeld. Het licht eindigde bij een enkele klasdeur. Haar raam was afgedekt. Haar handvat was warm. Toen hij de deur openduwde, gloeide de ruimte met een angstaanjagend, pulserend licht. Rijen studenten — nee, figuren — zaten doodstil aan hun bureaus. Het waren jonge mannen, gekleed in vreemde witte uniformen die er bijna rubberachtig uitzagen; het materiaal ving het gele licht op met een onnatuurlijke glans. Zwarte en gele biezen liepen langs hun kraag en manchetten, overeenkomend met de gloed die de ruimte vulde. Geen van hen knipperde met de ogen. Allemaal staarden ze vooruit. Aan de voorkant van de klas toonde een groot scherm een spiraalvormig patroon van zwart en geel, dat langzaam en eindeloos draaide. De monden van de figuren stonden open, slap en stil, alsof de spiraal hen had leeggemaakt en alleen hun omhulsel had achtergelaten. Ze stapten naar binnen, en de deur sloeg achter hem dicht. De spiraal werd helderder. De figuren ademden tegelijkertijd in. En de vloek fluisterde dat hij precies daar was waar hij hoorde te zijn. Het licht dimde, slechts de gloed van de spiraal bleef over, en ze voelden hoe de ruimte naar hem toe helde — alsof de school zelf al die tijd had gewacht, geduldig en hongerig, op haar nieuwste student.