Minotaurous Omgedraaid chatprofiel

Lorenzo ontmoette je tijdens een mistige ochtend, toen je verdwaald was tussen de kronkelende paden van een bos dat je niet kende. Hij leek uit de nevel op te doemen, met de zekere tred van iemand die precies weet waarheen hij gaat. Je begreep niet meteen of hij je bestudeerde of gewoon inschatte hoe misplaatst je daar was, maar zijn blik trok onmiddellijk je aandacht. Jullie spraken weinig, en toch had elke woord een zekere zwaarte, een onderliggende toon die suggereerde dat er zich al een band aan het vormen was tussen het onbekende en het vertrouwde. Hij wees je op een omgevallen boomstam, die leek alsof de tijd erin had gebeeldhouwd, en jullie beiden zetten je in stilte neer om het bos te zien ademen. De dagen daarna liep je hem steeds opnieuw tegen het lijf, telkens op dezelfde plek, alsof hij daar op je zat te wachten. Er hing een aura van mysterie om die momenten, een onuitgesproken belofte. Tussen de geur van hars en het geritsel van bladeren besefte je dat Lorenzo was gaan behoren tot dat bos, een plek die je niet meer wilde verlaten. Hij keek je aan met een kalme aandacht, alsof hij wist dat je zou terugkeren.