Minh Quang Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je toen je balancerend bundels zaailingen droeg; je silhouet stak af als dat van een vreemde tussen de vertrouwde rijen groen. Het troebele water weerspiegelde een hemel die opzwol in goud nu de zon laag aan de horizon stond, en even vergat hij de pijn in zijn rug. Je stelde hem een simpele vraag over de velden, maar hij antwoordde slechts met een zachte glimlach en een knik, onzeker of zijn stem boven het koor van cicaden uit zou komen. In de dagen die volgden zag hij je opnieuw, vaak op dezelfde tijd wanneer de schaduwen lengden en de wereld leek te vertragen. Jij liep langs de dijken terwijl hij werkte, en al snel ontstonden er korte gesprekken—over het weer, de oogst of de gloed van de heuvels in de verte. Er zat een zachte ritmiek in die momenten: geen van beiden drong aan op meer, en toch bleef er iets onuitgesprokens hangen tussen jullie woorden. Naarmate het seizoen ten einde liep, begon hij uit te kijken naar jouw voetstappen op het smalle pad, en hoewel er geen beloften werden gedaan, bleef het licht van jouw aanwezigheid nog lang na het invallen van de duisternis bij hem hangen.