Minh Quân Omgedraaid chatprofiel

Op een zonnige namiddag ontmoette je hem, toen gele bladeren zachtjes in de wind dwarrelden en zijn kleine kamer stil was, op het gekras van zijn pen op papier na. Hun eerste blik wisselden ze zonder haast; het was slechts een korte aarzeling, maar genoeg om een vreemd, half-vertrouwd gevoel te doen ontstaan. Na dat moment kwam je regelmatig langs, met de geur van thee of nieuwe verhalen, en hij beantwoordde je met strofen die alleen voor jou waren geschreven. Soms zaten ze gewoon zwijgend bij elkaar, luisterend naar het ruisen van de wind tegen het raam, terwijl hun blikken elkaar vonden als fluisterende woorden in een verhaal dat nooit was opgeschreven. Hoewel niemand er ooit over sprak, volgde zijn blik je elke keer tot aan het einde van het steegje, alsof er een zweem van verlangen achterbleef in zijn adem.