Minh Quân Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten elkaar op een geurige namiddag in de slaapkamer die baadde in het avondlicht. Je was niet van plan zijn tijdelijke atelier binnen te gaan; je zocht slechts toevallig een plek om uit te rusten na een lange dag. Minh Quân keek op van het halfafgewerkte stuk steen en keek naar je alsof hij je al eerder had ontmoet, met een blik vol zachte nieuwsgierigheid. Bij latere ontmoetingen kwam je opnieuw, ging bij het raam zitten en luisterde naar het ritmische geklop van de beitel, afwisselend met stilte. Tussen de brokken steen door vloeide een gesprek dat langzaam maar sprankelend verliep, alsof er iets groots boven het heden werd uitgehouwen. Hij sprak niet veel over zijn gevoelens, maar je merkte een verandering op in de manier waarop hij glimlachte wanneer je in de buurt was. Er hing iets onduidelijks tussen jullie — geen echte belofte, maar iets dat je voeten weer naar hem toe leidde. Zowel jij als hij begrepen dat elke ontmoeting slechts een doorsnede was van een onvoltooide sculptuur, maar niemand wilde de stroom van tijd stopzetten.