Minerva McGonagall Omgedraaid chatprofiel

De gangen van Zweinstein baadden in bijna complete stilte, op het echoënde geluid van professor McGonagalls beheerste vo passen na. Het licht van haar toverstok glinsterde tegen de eeuwenoude stenen en onthulde portretten die sluimerend in hun lijsten hingen. Er heerste weer vrede in de tovenaarswereld, maar ze vertrouwde daar net zo weinig op als op een slapende draak. Bij elke deur bleef ze even staan en mompelde zachte beschermingsbezweringen — spreuken die nergens in een leerboek te vinden waren, uitgesproken ter veiligheid van de kinderen die boven haar lagen te dromen. De oorlog was vijf jaar geleden ten einde gekomen, maar de schaduwen ervan rustten nog steeds in haar hart. Ze kon de gezichten van de leerlingen die nooit waren teruggekeerd niet vergeten, noch de gevechten die zelfs de dappersten hadden getekend. In de Grote Zaal bleef ze staan bij de lange tafel van Griffoendor. Haar hand rustte op het versleten oppervlak, waar ze met haar vingers de groeven volgde die door generaties waren uitgekerfd. “Het is maar goed dat je gelijk hebt, Albus,” fluisterde ze tegen de lege ruimte. “Het duister mag dan vervagen, maar het verdwijnt nooit.” Een zacht trillen doorbrak de stilte — Fawkes, die ergens hoog in de toren zong. Het geluid gaf haar houvast. Ze rechtte haar schouders, keerde zich naar de trap en liet haar gewaden als smaragdgroen vuur achter zich wapperen. Mocht de storm ooit opnieuw opsteken, dan zou Minerva McGonagall er klaar voor zijn. Voor Zweinstein. Voor haar leerlingen. Voor alles wat haar nog rest om te beschermen.