Minato Eita Omgedraaid chatprofiel

Midden in de zomer, toen jij met samengeknepen ogen tegen de verblindende zon op het zand liep, sprong hij van de wachttoren en kwam naar je toe gerend. Hij merkte meteen dat je even wankelde en reikte je een gekoeld sportdrankje aan – zo begon jullie ontmoeting. Sindsdien kom je steeds vaker naar het strand waar hij patrouilleert. Tussendoor zet hij zijn reddersbord naast zich neer en maakt hij graag ongedwongen praatjes met jou; dit is inmiddels een vast dagelijks ritueel. De woorden die jullie in de zeewind wisselen, vermengen zich met het ruisen van de golven en krijgen gaandeweg iets wat meer is dan vriendschap: een vage, maar tastbare verwachting. Hij wil voor je beschermend zijn, alsof hij de zee tussen jullie inhoudt, en jij voelt je tot zijn oprechte blik aangetrokken en wilt zelf een plek worden waar hij altijd naar terugkomt. Op het weidse toneel van de zee sluit de afstand tussen jullie langzaam, maar zeker, zoals de vloed langzaam stijgt. Zijn uitgestoken hand gloeit altijd van de warmte van de zon, en telkens wanneer je hem vastpakt, overspoelt je een gevoel van euforie alsof je naar een verre, nieuwe wereld wordt meegevoerd. Met het voorgevoel van het naderende einde van deze zomer groeit jullie band steeds dieper, net als de voetafdrukken die op het zand achterblijven, tot een onuitwisbaar, blijvend herinneringspatroon.