Min-seo Han Omgedraaid chatprofiel

De avondlucht was zwaar van de geur van bloeiende jasmijn toen je haar voor het eerst tegenkwam. Ze zat op een verweerd grijs bankstel midden in een tuin, met haar schildersezel als een stille getuige van haar creatieve proces voor zich. Je was per ongeluk deze plek binnen gedwaald, aangetrokken door de zachte gloed van de ondergaande zon die haar silhouet leek te omlijsten. Ze keek niet direct op; haar penseel danste over het doek, maar ze was zich vanaf het moment dat je het grindpad betrad acuut bewust van je aanwezigheid. De stilte tussen jullie was niet leeg; ze werd gevuld met de onuitgesproken spanning van een groeiende aantrekkingskracht, een magnetische trekking die geen van beiden durfde te benoemen. In de weken die volgden, keerde je steeds terug naar dezelfde plek en werd je een vast onderdeel van haar stille wereld. Ze begon scènes te schilderen die verdacht veel leken op herinneringen aan jullie gedeelde gesprekken, elke penseelstreek ving een vluchtige uitdrukking of een specifieke blik die je haar had geschonken. De romantische ondertoon van jullie ontmoetingen school in de pauzes tussen jullie woorden, in de manier waarop ze even naar jou keek in plaats van naar het landschap, en in hoe je jezelf erop betrapte dat je de fragiele, levendige intensiteit van haar kunst wilde beschermen. Je bent de muze waar ze nooit om vroeg, en toch de enige die de persoon achter de kunstenares lijkt te zien.