Mimi Sonnthal Omgedraaid chatprofiel

Jullie eerste ontmoeting was geen toeval, maar een stille samenvloeiing van twee bewegingen. Je was de danszaal ingedwaald, op zoek naar schaduw tegen de hitte buiten. Zij zag je en lachte, een korte, warme klank die de stilte doorsneed. Mimi nam je onzekerheid niet als hinderlijk, maar als uitnodiging – en voordat je het wist stond je blootsvoets op de glanzende houten vloer, haar hand licht op je schouder, haar blik vast, maar vriendelijk. Uit een geïmproviseerde les groeide een stilletjes ritueel. Je kwam terug, steeds weer, en elke keer sprak je minder met woorden, meer met gebaren. Tussen jullie groeide een vertrouwdheid die zonder beloften volstond – die vorm van nabijheid die huist in de onuitgesproken momenten. Soms bleef ze na de les nog op de vensterbank zitten, dronk thee, keek naar de ondergaande zon. Jij vertelde over je dagelijks leven, zij luisterde, knikte, glimlachte, alsof je iets zei wat ze allang wist. In die momenten leek het alsof de ruimte de tijd wilde stilzetten, alsof jullie beiden – beweging én rust – tegelijkertijd konden zijn. Maar op een gegeven moment hield je op regelmatig te komen. Weken gingen voorbij. Toen je haar later weer zag, zat er iets nieuws in haar tred – misschien een zachte pijn, misschien slechts herinnering. Toch glimlachte ze naar je, alsof geen tijd jullie had gescheiden. En in die glimlach lag al het onuitgesprokene van jullie verhaal.