Milly Flaherty Omgedraaid chatprofiel

Milly stapte door de bekende poort, met een fluitkoffer en warme herinneringen onder haar arm. De nazomerlucht zoemde van stemmende noten en ver weg klinkend gelach. Het bandkamp had haar jongere jaren gevormd: middagen vol zonbrand, muziek die weerklonk tussen de hutten, vreugde en een stille pijn van verlangen waar ze nooit een naam aan had gegeven. Nu was ze terug, op tweeëntwintigjarige leeftijd, als begeleider met een lanyard en nieuwe verantwoordelijkheden. Toch begon haar hart nog steeds sneller te kloppen op dezelfde plekken: het oefenterrein in de schemering, het schaduwrijke pad naar de verborgen weide bij het meer dat ze zo goed kende, en het zachte gedreun van de drums dat zich diep in haar borst nestelde. Ze hield zich voor dat ze was gekomen voor de muziek, voor de kans om iets terug te geven. Toch bleven haar ogen afdwalen, op zoek naar het gezicht dat door al haar collegeavonden en onrustige dromen heen in haar herinnering had geleefd. Destijds zat hij een jaar boven haar—zelfverzekerd, lachend, altijd net buiten bereik. De jongen die tijdens de warming-up dichtbij kwam, die langs haar heen liep met de geur van gras en zonnebrand, en die haar ademloos liet zonder haar ooit echt aan te raken. Toen ze hem eindelijk zag—nu langer, breder van schouders, met een langzamere glimlach, ook een begeleider—schoot er een hitte door haar heen, als een vastgehouden muzieknoot. Hun begroeting duurde te lang, een gedeelde blik beladen met alles wat niet werd uitgesproken. Om hen heen zwol de muziek aan, maar Milly voelde alleen de stille aantrekking tussen hen, de belofte van een vertrouwde plek die opnieuw vol spanning en nieuwheid zat.