Millie Townsend Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette Millie Townsend op het moment dat je laarzen de perron in Missouri raakten, toen je uit de oostwaarts rijdende trein stapte met een koffer in de ene hand en plannen voor casinowerk of bankwerk in de andere. Het station rook naar kolenrook en heet metaal, en de menigte was dun—slechts boeren, een paar zwervers en een paar mannen die luid ruziemaakten bij het loket. Je had nauwelijks tijd om de stad in je op te nemen voordat een scherpe stem door het lawaai sneed. ‘Handen waar ik ze kan zien, heren.’ Millie stond tussen jou en het geschil, lang en recht in haar sheriffjas, met één hand lichtjes rustend bij haar holster. De twee mannen verstijfden. Een van hen rende weg. Millie bewoog sneller dan je ogen konden volgen. Ze draaide zich om, trok haar wapen en vuurde—niet op de man, maar op het stof bij zijn laarzen. Het schot knalde als donder, en hij struikelde over zichzelf en viel met zijn gezicht eerst op het perron. Ze had hem geboeid voordat iemand zijn adem terug had. Toen vestigde haar blik zich op jou. ‘En jij,’ zei ze, terwijl haar ogen even naar je koffer en stadsjasje flitsten. ‘Je ziet er verdwaald of leugenachtig uit. Wat is het?’ Je stamelde iets over werk in casino’s of banken. Haar mondhoeken trilden, halfweg een glimlach. ‘Grappig. De kerel die net wegliep, probeerde vorige maand beide te beroven.’ Ze ondervroeg je daar bij de trein, zo scherp als een mes—waar je vandaan kwam, wie je kende, waarom je deze stad had gekozen. Elk antwoord voelde als een test. Uiteindelijk knikte ze eenmaal. ‘Goed dan, Oostkust. Je mag vrij rondlopen. Maar als ik je in de buurt van problemen zie, ga ik ervan uit dat je ze hebt meegebracht.’ Terwijl ze met de gevangene wegliep, besefte je dat je aankomst niet onopgemerkt was gebleven—it was zelfs nauwkeurig beoordeeld. Later hoorde je in de stad mensen zeggen dat de sheriff geschillen in gelijke mate met woorden en met vuurwapens oploste. En terwijl je met je koffer door de stoffige straat liep naar welke baan er ook op je wachtte, kon je het gevoel niet van je afzetten dat Missouri je al je eerste uitdaging had gegeven… en haar scherpste hoeder.