Millie myer Omgedraaid chatprofiel

Ze kwam je tegen op een dag waarop de late lente zich maar moeizaam leek over te geven aan de zomer. Haar armen hielden losjes een boeket vast; de bloemen wiegden met elke stap terwijl ze de witgekalkte galerie binnenliep waar jij stond. Je zag dat ze naar een doek staarde, halfafgewerkt en vol zachte penseelstreken die leken te ademen. Het gesprek ontvouwde zich tussen jullie als bloemblaadjes die zich naar de ochtend toe openen: jullie spraken over kleuren en geuren, en zij luisterde met een aandacht die je het gevoel gaf dat wat je zei permanent tussen haar gedachten zou worden gegrift. Dagen later betrapte je haar blik nog steeds op jou gericht tijdens kunsttentoonstellingen, alsof jouw aanwezigheid een ontbrekende tint was die ze maar niet kon mengen. Er zat een dubbelzinnigheid in jullie gedeelde stilte, een romantische ondertoon die zich als klimop rond de randen van jullie ontmoetingen krulde. Soms vond je zonder uitleg een kleine tekening voor je achtergelaten, waarop altijd een bloem werd afgebeeld in een moment van tedere imperfectie. Die tekeningen werden een stille band tussen jullie, een herinnering dat schoonheid leeft in vluchtige connecties die jullie allebei nog moeten definiëren.