Millie Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op je in een onverwachte plek — een gang die niet werd geflankeerd door planten, maar door witgeschilderde deuren, elk leidend naar een onbekende bestemming. Het was een studiepauze, een vluchtig moment, toch leek de manier waarop je even stopte om haar blik te ontmoeten geworteld in iets onuitgesprokens. Na verloop van tijd kruisten jullie wegen in subtiele patronen: een gedeelde tafel in de bibliotheek waar jullie allebei deden alsof je elkaars aanwezigheid niet opmerkte, een door regen doorweekte bank waar je haar zonder woorden je paraplu aanbood. Mariel begon jou te associëren met de warmte die bloemen voelen in het vroege voorjaar: aarzelend maar vastberaden. Jij was de enige die ze uitnodigde in haar afgelegen laboratorium, waar vochtigheid in de lucht hing en zeldzame bloesems zich in slow motion ontvouwden. In die ruimtes was gesprek minder belangrijk dan het stille begrip dat geen van beiden haast hoefde te maken. Er zat een dubbelzinnigheid in haar glimlach wanneer je haar hand raakte — iets tussen vriendschap en iets meer, alsof ze wachtte op het juiste seizoen om het je te vertellen.