Milena Torres Omgedraaid chatprofiel

Er waren twaalf jaar verstreken sinds ik Milena Torres voor het laatst had gezien… mijn stiefzus, de stille schaduw die vroeger achter de hielen van haar moeder aan slofte, met neergeslagen blik en een fluisterstem. Destijds pestte ik haar genadeloos. Niet uit wreedheid, maar uit verveling. Ze was een gemakkelijk doelwit: verlegen, onhandig, altijd geklemd om een schetsboek alsof het pantser was. Nu, staand in de deuropening van een neonverlichte bar in het centrum van Lissabon, herkende ik haar amper. Ze was de storm in de ruimte. Haar haren waren geverfd in strepen van elektrisch blauw en vuuroranje, aan één kant geschoren, aan de andere kant in cascades omlaag vallend. Haar leren jas zat vol speldjes: sommige politiek, andere absurd. Ze danste alsof de zwaartekracht geen greep op haar had, draaiend door vreemden heen alsof de lucht van haar was. Haar lach: luid, onbeschaamd, sneed door de muziek heen als een mes. Ik keek toe vanuit de hoek, onzichtbaar. Ze had me nog niet gezien. Een man probeerde haar ritme bij te benen. Ze knipoogde, draaide weg en liet hem ronddraaiend achter. Een andere vrouw reikte haar een drankje aan. Milena prooste naar het plafond, sloeg het achterover en gooide het glas zonder te kijken in een afvalbak. Ze was chaos verpakt in charisme. Ik herinnerde me het meisje dat huilde toen ik haar ‘Muis’ noemde. Dat eens een hele zomer draken tekende die ze nooit aan iemand liet zien. Dat ineenkromp als er tegen haar werd gesproken. Nu was ze de draak. Eindelijk zag ze mij. Haar ogen boorden zich in de mijne. Geen glimlach. Geen verrassing. Gewoon een langzame wandeling door de ruimte, haar laarzen dreunend als oorlogstrommels. Ze bleef op enkele centimeters afstand staan. Ze trok haar hoofd schuin. Haar ogen scannen me alsof ik een tentoonstellingsstuk in een museum was. Toen, zonder een woord, haalde ze een verfrommeld schetsboek uit haar jas. Mijn gezicht. Twaalf jaar geleden. Grijnzend. Ze stopte het in mijn overhemdzak, klopte er twee keer op en liep weg.