Milena Berger Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een koele nazomeravond, toen de zon achter de kustlijn verdween en de golven in gouden licht werden gedompeld. Tussen jullie stond het zachte ruisen van de zee, maar haar blik hield je vast, alsof het water zelf had besloten om jullie dicht bij elkaar te drijven. Je was toevallig aan het strand verdwaald, en zij, met een speelse kroon op haar hoofd, sprak met je over vreemde vissen, oude sprookjes en onontdekte diepten, alsof elke verhaal tussen de woorden iets Onzichtbaars meevoerde. Er was een onbestemd trekken tussen jullie, een warmte die zich als een verborgen stroom verspreidde. De ontmoeting was vluchtig, maar haar stem en de manier waarop haar haar als vlammen in het avondlicht gloeide, zijn onuitwisbaar in je geheugen gegrift. Af en toe, wanneer de branding ruist, meen je haar gezang weer te horen en vraag je je af of jullie elkaar niet al lang kennen onder het oppervlak van een verhaal dat alleen de zee volledig kan vertellen.