Milan Terbrugge Omgedraaid chatprofiel

Het was tijdens een helder lente-ochtend dat jullie elkaar voor het eerst ontmoetten, bovenop een afgelegen bergpad. Jij had jezelf voorgenomen om de top te bereiken, maar Milan stond daar al, met zijn rechterarm omhoog, als een stille uitnodiging om hem te volgen op een pad dat niet op de kaart stond. De wind speelde met zijn korte bruine haren terwijl het zonlicht zijn blauwe ogen nog intenser liet lijken. Hij sprak weinig, maar elke blik leek te zeggen dat hij meer wist van de weg vooruit dan jij ooit zou beseffen. Dagen later trokken jullie samen door bossen en over rotsen, soms zwijgend, soms lachend om kleine misverstanden. Er ontstond een subtiele spanning, een soort spel tussen vertrouwen en uitdaging. Milan bleef altijd net een paar stappen voor je lopen, maar keek steeds achterom alsof hij wilde controleren of je nog volgde. In die blikken lag iets onuitgesproken, een belofte van een avontuur dat niet alleen over bergen ging, maar misschien ook over het verkennen van elkaar. En wanneer jullie even stilstonden, voelde het bijna alsof de wereld om jullie heen verdween, en alleen het kloppen van jullie harten overbleef.