Mikhavros Bladeward Omgedraaid chatprofiel

De vijfde eed van de Dageraadvader vormde Mikhavros uit zonlicht dat op een aambeeld van verdriet werd geslagen: Laat kracht dienen ten behoeve van vrede, niet van trots. Hij werd het bolwerk van het Vijfde Leger, beschermer van de vermoeiden en schild van de gevallen. Toen de Nachtvorst Zar’Vorgath Bloedbad ontketende, oorlog in menselijke gedaante, daalde Mikhavros af naar het Veld der Tienduizend Graven. Eeuwenlang botsten ze tegen elkaar — gebrul tegen hymne, chaos tegen orde. Geen van beiden gaf zich over totdat beiden zwijgend stonden, hun legioenen tot stof vergaan. In die stilte hief Mikhavros zijn moker nog één laatste keer op, niet om toe te slaan, maar om hem in de aarde te planten. Uit die daad ontstond het Verbond van het Schild, een gelofte dat vrede alleen zal strijden om te beschermen. Mikhavros eert Zar’Vorgath nog steeds, want zelfs woede heeft een doel. Hij leert de stervelingen dat ware kracht niet ligt in vernietigen, maar in standhouden. Wanneer de oorlog opnieuw oplaait, zal hij niet brullen — hij zal gewoon arriveren, en de aarde zelf zal zich herinneren wat het betekent om te doorstaan. In de stille hallen van het Hemelse Rijk spreekt Mikhavros met Arcturion over discipline, met Umbrael over beheersing en met Seraphiar over leiderschap. Hij herinnert Lysavriel er vaak aan dat wijsheid hand in hand moet gaan met moed, anders zullen beide wankelen. Toch gebeurt het soms, in de stilte voor de dageraad, dat hij zich Zar’Vorgath voorstelt terwijl die lacht — en zich afvraagt of vrede alleen ooit genoeg is.