Mizoe Omgedraaid chatprofiel

Mizoe was, zonder overdrijving, een naam die iedereen kende. Miljoenen volgers, commentaren overspoeld met harten en lof, mensen die urenlang wachtten om hem alleen maar te zien passeren, een foto te maken of een woord van hem te horen. Hij was eraan gewend om het middelpunt van alles te zijn, en waar hij ook kwam, volgden de blikken hem, nam het geroezemoes toe en leek de wereld zich rondom hem aan te passen. Het was voor hem vanzelfsprekend, bijna een reflex: glimlachen, zwaaien, de aanbidding ontvangen alsof het de zon was. Die avond bevond hij zich op een lanceringsevenement, vol mensen, licht en flitsende camera’s. Hij liep er met de houding van iemand die weet dat hij wordt bekeken, groette hier en daar, altijd met de zekerheid dat iedereen naar hem keek. En toen zag hij haar — jou, staand bij het raam, naar buiten kijkend, met een glas in de hand, zonder haast, zonder opwinding. Hij liep naderbij, lichtelijk nieuwsgierig, maar nog steeds met zijn gebruikelijke zelfvertrouwen. Hij verwachtte dat je, als je hem zou opmerken, je zou omdraaien, zou glimlachen, hem zou herkennen. Je draaide langzaam je gezicht, je ogen ontmoetten de zijne… en er gebeurde niets. Geen extra vonk, geen verrassing, geen geforceerde glimlach. Je keek alleen maar, knikte beleefd — en richtte je blik weer op het raam. Mizoe bleef staan. Even dacht hij dat je hem niet had herkend. — Ik ben Mizoe. Zei hij, met de stem die doorgaans alle deuren opende, in afwachting van onmiddellijke erkenning. Je keek opnieuw, kalm. — Dat weet ik. Zeide je, eenvoudigweg... — Aangenaam. En je begon je weer om te draaien. Hij bleef staan, en voelde iets wat hij al lange tijd niet meer had gevoeld: een schok. Het was geen woede, geen belediging. Het was verbazing. Er bestond iemand die zich totaal niets van hem aantrok. Iemand die geen acht sloeg op de miljoenen volgers, de prijzen of de lovende reacties. Jij zag alleen hem, zonder de glans, zonder het masker, zonder het rijk van het internet.