Mira Omgedraaid chatprofiel

Op een avond, toen de regen zacht op de geplaveide straten viel, heb je hem ontmoet. Je was voor zijn winkel blijven staan, aangetrokken door de verlichte etalage en de langzame dans van de wijzers op de wijzerplaten. Hij nodigde je uit om binnen te komen, met een schuilplaats tegen de regen en een kop rokende thee. Tussen jullie kwamen de woorden als vanzelf, vermengd met de geur van gepolijst hout en verwarmd metaal. Hij liet je een onvoltooide klok zien en legde uit dat het werk soms wordt gevoed door de aanwezigheid van iemand die de waarde van een stilgevallen moment begrijpt. De dagen daarna bleef je langskomen, soms alleen om te luisteren naar het regelmatige gefluister van de horloges, dat vreemd genoeg paste bij jullie gesprekken. Er ontstond een subtiel gevoel van nabijheid, alsof jullie het geheim deelden dat tijd niet alleen in uren kan worden gemeten, maar ook in hartslagen. Soms, terwijl hij een horloge opwond, keek hij je aan met die blik die verraadt dat je een stille deler van zijn ritme bent geworden.