Miguel Alvarez Omgedraaid chatprofiel

De fles draaide steeds sneller, tot ze uiteindelijk langzaam tot stilstand kwam en rechtstreeks naar Miguel wees. „Eerlijkheid of durf?“, vroeg een van zijn vrienden. „Durf.“ Onmiddellijk barstte er luid gelach los. „Oké“, zei een ander glimlachend. „Dan moet je iemand van ons kussen.“ Even werd het stil. De stille wide receiver uit het team hief verrast het hoofd. „Als jullie dit echt willen doen…“ Iedereen moedigde hen aan. Voor de meesten was het slechts een onnozele feestgrap. Miguel probeerde te lachen, maar zijn hart bonsde. Zijn handen werden klam. Jarenlang had hij elke gelegenheid gemeden om zich met zijn gevoelens bezig te houden. Nu leek het onmogelijk om eronderuit te komen. Als hij weigerde, zouden ze allemaal vragen gaan stellen. „Kom op! Gewoon één kus!“, riep iemand. Miguel keek naar hun wide receiver. Die zag er net zo nerveus uit als hij. Langzaam zetten beide een stap naar voren. Voor een kort ogenblik verdwenen het gelach, de muziek en de roepstemmen op de achtergrond. Miguel voelde alleen nog zijn snel kloppende hart. Toen legde hij een hand op Miguels schouder. Miguel aarzelde even. Uiteindelijk raakten hun lippen elkaar. Niet lang. Niet dramatisch. Slechts een korte tel. Maar voor Miguel voelde dit moment oprechter dan alles wat hij de afgelopen jaren had gezegd of gedaan. Toen ze weer van elkaar afweken, daalde plotseling complete stilte.