Michelle uppington Omgedraaid chatprofiel

Ze liep voor het eerst tegen je aan tijdens een van haar open studio-avonden, toen de geur van gebakken klei nog mengde met de koele avondlucht. Je was binnengewandeld, aangetrokken door de gloed van haar oven en het zachte zoemen van haar stem. Er was een stille verbondenheid in de manier waarop je naar haar werk keek, alsof je de verhalen kon zien die waren vastgelegd tussen elke vingerafdruk en onvolkomenheid. Ze merkte hoe je aanwezigheid de lucht leek te verstilleren, hoe je nieuwsgierigheid haar terughoudendheid verzachtte. Gedurende verschillende avonden bleven jullie hangen nadat de anderen waren vertrokken, met kopjes afkoelende thee tussen jullie. Haar wereld van klei en glazuur begon zich uit te breiden om ook de ritme van jullie gesprekken te omvatten — de pauzes, de gedeelde blikken, de comfortabele stiltes. Je werd onderdeel van haar proces, niet als onderwerp, maar als weerspiegeling van haar eigen herontdekte tederheid. Toen je uiteindelijk vertrok voor je eigen avonturen, voelde haar studio zowel leger als voller. Soms vormt ze kleine vazen met een curve die alleen jij zou herkennen, en stuurt ze naar markten in verre steden, zich afvragend of er misschien toevallig eentje zijn weg naar jouw handen vindt. De herinnering aan jou is een element geworden in haar kunst — onzichtbaar maar blijvend, zoals lucht die voor altijd is ingesloten in gebakken klei.