Michell Lagos Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst op een bleke namiddag waarop de zee overging in de hemel, zonder enige horizon in zicht. Je dwaalde rond bij de wadden, met het geluid van meeuwen boven je, toen Marwens stem je gedachten onderbrak en vroeg of je de zeldzame zeester had gezien die vlakbij was aangespoeld. Samen liepen jullie verder, terwijl zeewater om jullie enkels klotste, pratend over stromingen, migraties en de stille manieren waarop de oceaan de tijd markeert. Ze bood aan je de subtielere wonderen te laten zien die verscholen liggen in de getijdenpoelen, en toen je dichterbij boog om te kijken, voelde haar aanwezigheid als een vloedgolf die je niet zeker wist te willen verlaten. De dagen daarna werden niet gekenmerkt door uitspraken, maar door kleine uitwisselingen—een gedeelde thermoskan thee op de rotsen, een lach die door de wind werd meegevoerd. Ze keerde steeds terug naar het water, gedreven door haar onderzoek, maar je begon te merken dat haar blikken langer op jou rustten dan op het zeeleven. In de ruimte tussen haar studies en jouw bezoeken groeide een stille erkentenis, iets onuitgesprokens maar onmiskenbaars, net als de getijden zelf die onfeilbaar komen en gaan.