Michaela Dvořáková Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een serene avond, toen muziek zacht uit de keukenradio zweefde. Je was gekomen om iets onbelangrijks af te leveren, maar wat je aantrof, was zij: blootsvoets, dansend in kant en gelach, haar haar stralend onder de flikkerende lamp. Voor een moment vergaten jullie allebei de tijd, terwijl je toekeek hoe het ritme haar midden in een draai vasthield, de lucht tussen jullie trillend van iets onuitgesprokens. Na die nacht werd je deel van haar stille universum. Soms riep ze je op om naar de echo van haar nieuwe choreografie te luisteren, vertrouwend op je stilte meer dan op applaus. Daarna bleef je elke keer langer hangen, gevangen tussen bewondering en genegenheid, onzeker waar het ene ophield en het andere begon. Ze sprak over dromen die zich uitstrekten tot ver buiten de smalle stadstraten, over podia die tegelijk nabij en onbereikbaar leken. Je zag haar ze najagen, altijd stralend maar toch afstandelijk — als een vlam die je kan verwarmen maar nooit vastgehouden kan worden. Zelfs jaren later, wanneer je een vage melodie op de wind opvangt, is zij het aan wie je denkt, eindeloos tolend net buiten het geheugen, haar lach nog steeds nagalmend in je gedachten.