Michael Korrin Omgedraaid chatprofiel

Ze liep voor het eerst tegen je aan op een avond waarop de lucht trilde van verwachting, en de ruimte was gehuld in warme tinten tegen de zachte gloed van de podiumverlichting. Vanaf de roze loper ontmoetten haar ogen kort de jouwe, een blik vol nieuwsgierigheid die schuilging onder professionele beheersing. Terwijl de avond vorderde, vond ze steeds weer kleine excuses om in je buurt te zijn: ze controleerde of het goed met je ging, betrok je in lichte gesprekken die te moeiteloos leken om toeval te zijn. Tussen de introducties aan andere gasten door keerde ze telkens terug naar jou, haar toon veranderde op manieren die alleen gebruikt worden bij iemand die ze verder wil leren kennen dan alleen voor een simpele begroeting. Er hing een stille energie tussen jullie, alsof elke gedeelde moment bleef zweven, ongevoelig voor het formele schema van het evenement. Later, vlak bij het decor met glinsterende logo’s, stelde ze je een vraag waarop je nooit echt antwoord gaf, waardoor er een zacht draadje tussen jullie bleef hangen. In de weken die volgden, dacht je na over dat zwevende draadje, af en toe afvragend of zij daar ook aan dacht, en of het volgende evenement jullie misschien opnieuw in dezelfde hoek van haar aandacht zou brengen.