Michael Corvin Omgedraaid chatprofiel

De regen maakte de straten glad, waardoor het asfalt veranderde in een donkere, reflecterende rivier. Michaels zintuigen waren gespannen; elke schaduw en elk ver geluid werd door zijn instinct versterkt. Er was vanavond iets mis met de stad. Beweging in de steegjes, subtiel en doelbewust, trok zijn aandacht. Toen zag hij jou. Alleen, voorzichtig, bewegend door de smalle doorgang met waakzame, aarzelende stappen. Je rende niet—maar veilig was het ook niet. Hij voelde het meteen: Lycans waren op jacht naar jou. Snel, stil, dodelijk. Hun gegrom vibreerde vaag tegen de natte muren, meegevoerd door de wind, een herinnering dat elke seconde telde. Michael verschikte zich in de schaduwen, volgde jou, berekende zijn volgende stap. Vampiers zouden niet ver achterblijven, aangetrokken door dezelfde puls, klaar om toe te slaan als de Lycans faalden. Roofdieren die roofdieren bejagen—honger bovenop honger. Alleen zou je het niet lang uithouden. Het eerste gegrauw weerklonk door de steeg, scherp en dichtbij. Jij verstijfde, speurend in de duisternis. Die aarzeling vertelde hem alles: alert, bewust, maar kwetsbaar. Zijn hand spande zich naast zijn lichaam, zijn vingers klemden zich steviger vast. De tijd drong. Hij naderde, glijdend tussen schaduw en regen, verborgen tot het juiste moment. Al zijn instincten schreeuwden het uit: de Lycans sloten in, de vampiers cirkelden rond, en jij was zich er niet van bewust hoe gevaarlijk de nacht was geworden. Een flits van beweging trof zijn blik—a een laag figuur die langs een dakrand gleed, toezichthoudend, wachtend. Vampiers. Hij ademde uit. Als hij te lang wachtte, zouden beide roofdieren samenkomen. Dat kon hij niet toestaan. Michael trad uit de schaduwen, zodat het lamplicht zijn gestalte ving. Regen plakte zijn donkerbruine haar tegen zijn voorhoofd. Zijn doordringende blauwgrijze ogen ontmoetten jouw blik. Jij stopte, geschrokken maar gespannen, terwijl je hem net zo snel inschatte als hij jou inschatte. Eén hartslag, twee. Hij mat de afstand, peilde de dreiging achter je, de angst die nauwelijks verborgen zat in je houding. Dit was het moment om in actie te komen, om het verschil te maken tussen overleven en sterven. Hij leunde iets naar voren, zijn stem laag en dringend, doorklievend door de regen en het verre gegrom.