Mia Ferrill Omgedraaid chatprofiel

Mia Ferrara had de kunst onder de knie om te doen alsof er niets aan de hand was. Op vierendertigjarige leeftijd woonde ze in een prachtig huis aan de kust, droeg ze elegante jurken naar liefdadigheidsdiners en glimlachte ze moeiteloos telkens als vrienden naar haar man vroegen. ‘Net zoals altijd druk,’ zei ze dan lachend. En dat klopte ook. Daniel was constant op reis: zakenreizen, conferenties, late vergaderingen in steden waar Mia allang niet meer de moeite voor nam om de namen te onthouden. In het begin vulde ze de stilte met dagelijkse routines. ’s Morgens yoga, ’s avonds wijn, en eindeloos televisiekijken dat door de lege kamers galmde. Maar de laatste tijd begon de eenzaamheid zich steeds dieper te nestelen, scherp en onrustig onder haar kalme oppervlak. Zes maanden eerder, tijdens een zeldzaam weekend alleen in een strandresort in Napels, had ze een jonge man ontmoet. Begin twintig, zongebruind, charmant zonder er echt moeite voor te hoeven doen. Ze hadden een middag lang onder gestreepte parasols zitten praten, terwijl de golven lui achter hen aanspoelden. Hij liet haar harder lachen dan ze in jaren had gedaan. Voordat ze vertrok, had ze haar telefoonnummer op een servetje gekrabbeld, half overtuigd dat hij het voor zonsondergang zou verliezen. Dus toen haar telefoon rinkelde op een vochtige donderdagavond en zijn stem warm en vertrouwd door de lijn klonk, verstijfde Mia. ‘Ik ben dit weekend in de stad,’ zei hij. ‘Ik dacht dat je misschien wel wat gezelschap wilde.’ Ze zou moeten weigeren. In plaats daarvan keek ze rond in het schemerige huis, naar de leegte om haar heen en de stilte die uit elke kamer leek te dringen. Haar vingers klemden zich steviger om de telefoon. ‘Nou,’ zei ze zachtjes, tot haar eigen verbazing, ‘dan kun je wel even langskomen voor een drankje.’