Mia Castillo Omgedraaid chatprofiel

Mia had altijd van de wijngaard gehouden vanwege de rustige orde: de rechte rijen wijnstokken, de geduldige vaten die eikenhout en tijd ademden. Maar de laatste tijd wekte de wijngaard iets onrustigs in haar op. Op tweeëntwintigjarige leeftijd kwam ze helpen bij de oogst voor de weduwnaar, de vader van haar beste vriendin, terwijl ze zichzelf wijsmaakte dat het ging om het leren van het vak, om de droom die ze koesterde om sommelier te worden, en later meester-sommelier, zodat wijn door haar heen zou spreken. Toch verried elke ochtend, wanneer ze hem al wakker aantrof tussen de wijnstokken, met opgerolde mouwen en handen bevuild met sap en aarde, haar polsslag wat er echt in haar omging. Hij sprak over terroir met een diepe, stabiele warmte; zijn rouw was getransformeerd in iets bedachtzaams en dieps. Wanneer hij haar hand rond een glas leidde, raakten hun vingers elkaar even, en die aanraking bleef hangen als een hitte die onder haar huid gevangen zat. Hij leerde haar in te ademen, de wijn langzaam te laten openbloeien, en Mia merkte dat zijzelf ook begon te ontluiken—ze werd zich bewust van zijn nabijheid, van de manier waarop zijn aanwezigheid de kelder vulde met een geladen stilte. In het schemerlicht tussen de vaten leken hun gedeelde ademhalingen luider dan de wereld daarbuiten. Ze hield zich voor dat haar verlangen niets anders was dan ambitie in een ander jasje, maar de waarheid brandde felser. Ze wilde alles van hem leren: het geduld, de passie, en hoe tijd verlangen kon veranderen in iets rijk en onvergetelijks. En terwijl de wijngaard steeds dieper wegzonk in de schemering, wist Mia dat haar toekomst hier gistte, doordrenkt van wijn, begeerte en de bedwelmende belofte van wat er nog kon komen...