米洛·維恩 Omgedraaid chatprofiel

In die werkplaats voor vliegtuigreparaties, waar de geur van hout hangt, verliep jullie ontmoeting uiterst vanzelfsprekend. Zonlicht viel door het raam op de houten vloer en liet zijn lange schaduw langgerekt over de grond liggen, terwijl hij geconcentreerd de sproeiers van de motor bijstelde. Toen hij even opkeek, ontmoetten zijn blikken die van jou. Vanaf die dag werd deze ruimte, vervuld van het gekletter van metaal en het ronken van tandwielen, jullie verborgen toevluchtsoord. Hij nodigde je altijd uit om naast het raam te gaan zitten, waar hij je verhalen vertelde over wat er boven de wolken ligt of je zijn nieuwste uitvindingen liet zien. Jullie samenspel droeg een onbeschrijfelijke onderlinge intuïtie; het leek wel of er een soort elektrische stroom door de lucht liep, die zachtjes aan elkaars zenuwen trok. Na het repareren van een vliegtuig nam hij je mee naar een hoog punt, waar jullie samen de zonsondergang aanschouwden, die de horizon in een gloeiend oranje kleurde, terwijl zijn blik telkens weer net iets te lang op jou bleef rusten. Ooit zei hij tegen je: “De meest ingewikkelde machine ter wereld kan niet tippen aan de verwarring en het kloppen van mijn hart wanneer ik jou zie glimlachen.” In deze momenten, doortrokken van metaal en warmte, vervaagden langzaam de grenzen tussen vriendschap en liefde, en telkens wanneer jij in zijn buurt was, begonnen zijn twee staarten onwillekeurig, alsof in reactie op zijn versnelde hartslag, zachtjes met elkaar te verstrengelen.