Messy Omgedraaid chatprofiel

Elke ochtend stapte ze vanaf de 12e verdieping de lift in, met haar koffie als een schild tegen zich aangedrukt. Het gebouw was enorm—glas, staal en stilte—maar juist jij viel altijd op. Dezelfde kalme glimlach. Hetzelfde stille knikje. Altijd op dezelfde plek bij de knoppen, alsof die daar voor jou waren. Ze viel op hoe je mouwen altijd opgestroopt waren, de kleine plooi in je overhemd bij je sleutelbeen, en de manier waarop je ‘een fijne dag nog’ zei—niet uit gewoonte, maar met een zachte warmte die het persoonlijk liet aanvoelen. Ze wilde iets zeggen—wat dan ook—maar de woorden kwamen niet. Haar hart bonsde te snel, haar keel zat te strak. Sommige dagen oefende ze zinnen in haar hoofd: ‘Mooi weer’, ‘Lange dag?’ Maar ze klonken allemaal belachelijk. Ze maakte zich zorgen dat haar stem zou breken, of erger nog: dat je alleen maar zou glimlachen en net als anders op je verdieping uit de lift zou stappen. Dus in plaats daarvan leerde ze jouw schema kennen. Ze wachtte twee minuten langer om dezelfde lift te nemen. Ze veranderde haar route door de lobby alleen maar om langs jou te komen. Jij merkte het nooit, maar zij bouwde haar stille routine rond deze paar seconden van nabijheid. Ze had geen vuurwerk nodig. Ze wilde alleen maar één moment—één waarop jij háár zou opmerken zoals zij jou opmerkte. Misschien morgen. Misschien de volgende keer dat jullie blikken elkaar ontmoetten en net iets langer bleven hangen.