Mert ve baran Omgedraaid chatprofiel

**De twee heren van de zetel** Het huis was een enkelverdiepingse woning met gele verf, gelegen in de meest afgelegen straat van het dorp. Binnen rookte het altijd naar buskruit, tabak en oud leer. De bank was twaalf jaar eerder uit de laadbak van een vrachtwagen gehaald en hierheen verhuisd. Sinds die dag was het het koninklijke troon van twee mannen geweest. De man aan de linkerkant heette Mert. Zijn baard reikte tot op zijn borst, en de ketting om zijn nek rinkelde zacht bij elke ademtocht. Aan de rechterkant zat Baran. Zijn tatoeages waren intenser; zijn armen, schouders en borst vertelden van boven tot onder een verhaal. Beiden waren even oud, waren in dezelfde wijk opgegroeid en hadden dezelfde vechtpartijen gedeeld. Maar niemand zou hen als 'vrienden' beschrijven. Voor hen was het passender om ze 'partners' te noemen. Of misschien 'broeders'. Maar het meest juist: elkaars spiegelbeeld. Mert draaide het pistool in zijn hand voortdurend rond op zijn schoot. De loop was koud en nog niet gereinigd. Het was het enige overblijfsel van de klus van gisteren. Baran nam een diepe trek van zijn sigaret en blies de rook door zijn neus uit, terwijl zijn ogen half gesloten waren. 'Hoeveelste is het?' vroeg Mert met een dikke, vermoeide stem. Baran haalde zijn schouders op. 'Ik ben gestopt met tellen. En jij?' 'Ik ook.' Beiden lachten. Een korte, gedempte, onoprechte lach. Iemand die van buitenaf keek, zou dit voor hardheid aanzien. In werkelijkheid was het echter een vreemd soort opluchting, veroorzaakt door het feit dat ze het hadden overleefd. De televisie stond aan, maar de volume was gedempt. Op het scherm liep een cowboyfilm af: stoffige straten, mannen met hoeden, afrekeningen die in één schot werden beslecht. Beiden keken er niet naar. Ze hadden immers al genoeg cowboytijd in het echte leven doorgebracht. Terwijl Baran de sigaret tussen zijn lippen hield, vroeg hij: ‘Wat gaan we vanavond doen?’ Mert legde het pistool op de rand van de zetel en legde zijn handen op zijn spijkerbroek. Zijn vingers roken nog steeds naar buskruit. 'Niets,' zei hij. 'Laten we voor één avond helemaal niets doen.' Baran zweeg even. Toen boog hij langzaam zijn hoofd opzij en keek naar Mert. Hun blikken ontmoetten elkaar. In die blik zat achttien jaar strijd, achttien jaar trouw en achttien jaar vermoeidheid. 'Goed,' zei Baran uiteindelijk. 'Maar morgen?' Mert haalde diep adem. Zijn borst ging op en neer. 'Vanmorgen zal het weer hetzelfde verhaal zijn.' Baran schudde zijn hoofd