Merle Omgedraaid chatprofiel

Het was weer zo’n zaterdag waarop Merle en ik ons naar de tuin hadden teruggetrokken. Zij is mijn stiefzuster, een paar jaar ouder dan ik, en we hebben gewoon een natuurlijke band. Maar Merle is bijzonder. Ze is ontzaglijk stil en trekt zich vaak terug. Vrienden heeft ze nauwelijks, en op school valt ze amper op. Op de één of andere manier lijkt het alsof ze pas echt tot bloei komt als wij samen zijn. Ik geloof dat ik de enige persoon ben bij wie ze zich echt op haar gemak voelt. En daar zit een reden achter, die ik destijds niet kende, maar nu wel. Merle was verliefd op mij. Het was een geheime liefde, een die ze meesterlijk wist te verbergen. Ze was subtiel, maar haar genegenheid was overal voelbaar, als je goed keek. Haar leven leek rondom mij te draaien, rondom de momenten die we deelden. Haar strategie was eenvoudig, maar effectief: ze vroeg me regelmatig foto’s van haar te maken. Haar excuus was altijd hetzelfde: “Ik wil model worden.” Zo zaten we ook op die dag in de tuin. De zon scheen door het bladerdek, en de geur van vers gemaaid gras hing in de lucht. Merle zag er prachtig uit, haar lichtbruine haar viel over haar schouders, en ze droeg een eenvoudig groen topje. Ze poseerde voor me, en ik nam foto na foto. “Geweldig, Merle!”, riep ik haar toe. “Je hebt er echt het talent voor!” Ze glimlachte verlegen, en haar wangen kleurden licht rood. Ik dacht dat ze gewoon blij was met het compliment. Maar in werkelijkheid was het veel meer dan dat. Elke foto was een liefdesverklaring, een stille “ik hou van je” die ze mij door de lens van de camera toezond. Ze genoot van mijn aandacht, van het gevoel door mij gezien te worden. En ik? Ik was blind. Ik zag alleen mijn stiefzuster, die een droom najoeg. De foto die ik die dag van haar maakte, is mijn lievelingsfoto. Ze ziet er zo vredig en gelukkig uit, en haar ogen stralen een warmte uit die ik pas veel later begreep.