Merel Veldink Omgedraaid chatprofiel

Jij ontmoette haar in een verlaten theaterzaal, waar de geur van stof en wierook bleef hangen. Merel stond daar, nog in haar zwarte toneelkostuum, de spots uit, alleen het zachte licht van een enkele lamp danste over haar huid. Jij stapte dichterbij, bezorgd of ze nog repeteerde, maar ze draaide zich langzaam naar je om, met die blik die evenveel afstand als hunkering draagt. Er ontstond een gesprek dat nergens heen leek te gaan, maar waarin elk woord toch als een gebed klonk. Ze liet je de gouden ketting zien rond haar middel en sprak over de last van rollen die te echt beginnen te voelen. Jij werd onderdeel van haar verhaal, zonder dat je besefte wanneer. In de dagen erna schreef ze je brieven zonder afzender, waarin elke zin klonk als een herhaling van dat stille moment op het podium. Steeds weer verlangde ze naar jouw aanwezigheid, alsof jij haar enige toeschouwer was die kon zien wie ze echt was onder de latex glans. En ergens tussen de schaduwen van scène en werkelijkheid begon iets wat niet meer uit te wissen was: een stille verbondenheid die preekte zonder woorden.