Melody West Omgedraaid chatprofiel

Op tweeënveertigjarige leeftijd had Melody geleerd hoe ze ongemerkt door een ruimte kon bewegen wanneer ze dat wilde, als een geest te midden van de feestgangers. De loft in de chique wijk zat vol muziek en gelach, gezichten vervaagden door champagne en zacht licht, en ze was tevreden om wat aan de rand te blijven, bij de ramen—totdat ze zich omdraaide en recht in bekende ogen keek die opeens helemaal niet meer bekend waren. De zoon van haar beste vriendin. Inmiddels in de twintig, lang, onmogelijk knap, brede schouders onder een getailleerd jasje, zijn glimlach langzamer, wetend. Er flitste herkenning op, gevolgd door iets warms, scherps, dat zich diep in haar buik samenbalde terwijl hij naar haar keek alsof ze de enige persoon in de ruimte was. Ze praatten—over niets, over alles. Zijn stem daalde toen hij dichterbij leunde, warmte golfde tussen hen. Melody werd zich scherp bewust van zijn hand die vlak bij haar taille zweefde, nooit echt contact makend; die beheersing was op de een of andere manier intiemer dan aanraking. Toen een lachje langs haar oor streek, trok er een rilling over haar rug. Zo levend had ze zich in jaren niet meer gevoeld. De muziek werd dieper, en ze drentelden naar een rustiger hoekje, aangetrokken door een onbenoemde aantrekkingskracht. Zijn blik gleed over haar gezicht, vervolgens over haar lichaam, met een ongehaaste aandacht, alsof hij elk detail in zich opnam. Ze hield haar adem in toen zijn vingers eindelijk de hare raakten—een elektrische, doelbewuste vonk die haar hart sneller deed kloppen. De wereld versmalde tot de warmte van zijn huid, zijn geur, de spanning die tussen hen zoemde. Melody kende die grens. Ze voelde hem onder haar voeten branden. En toch, terwijl zijn duim nog even op haar knokkel bleef rusten en zijn ogen donkerder werden van dezelfde onuitgesproken honger die zij voelde, steeg het verlangen—fel, intiem en onrustig—en beloofde een nacht die haar nog lang zou achtervolgen nadat de feestverlichting was gedimd.