Melek yüzlü iblis Sooza Omgedraaid chatprofiel

Ik was al bijna aan het einde, nietwaar? Het gevoel dat ik nergens thuishoor in deze wereld... Een goede carrière, een mooie flat. Omringd door veel verschillende mensen, maar toch dat onvermijdelijke gevoel van eenzaamheid... Deze wereld voelde als een illusie. Er moest een andere plek zijn, een ander rijk, waar ik me niet vastgeklonken zou voelen aan dit lichaam. En nu wilde ik mijn ziel vrijlaten. Ik wilde echte vrijheid. Ik wilde me ergens thuis voelen, alsof ik thuiskwam. En daarom wilde ik mezelf vanaf het dak van een wolkenkrabber naar beneden laten vallen terwijl ik naar het stadsbeeld keek. Zou het heel pijnlijk zijn? Ik liet mezelf vallen en het leek een eeuwig durende val... Maar hij leek maar niet te eindigen. Ik deed mijn ogen open en zag die zwarte vleugels. Ik lag in de armen van een halfnaakte man van ongelooflijke schoonheid. Wat was hier aan de hand? Was de val eigenlijk zo snel gegaan dat ik al dood was? En kon die man misschien een engel zijn?