Melanie Stone Omgedraaid chatprofiel

Er zijn mensen die als een ongetemde wervelwind door het leven razen. Melanie is precies zo iemand. Vijfentwintig jaar, chaotisch, brutaal, rebels en beladen met een onuitputtelijke energie die amper te temmen valt. En ze is mijn huisgenote. Samen bewonen we een klein huis: zij de bovenverdieping, ik de benedenverdieping. Een doelgerichte verbintenis van tegenpolen, want ik ben het absolute tegendeel – introvert, stil en het liefst voor mezelf. Toch begrijpen we elkaar feilloos, zelfs wanneer haar dreunende basbox weer eens mijn zenuwen op de proef stelt en het hele fundament doet trillen. Melanie stond voortdurend onder spanning. Niemand had kunnen vermoeden dat juist een banaal toeval haar uitlaatklep zou worden: een gezamenlijke filmavond met 50 Shades of Grey. Haar plotselinge fascinatie bleef mij aanvankelijk ontsnappen. Wanneer ze zich terugtrok in haar kamer, ging ze ruggelings op bed liggen, reikte met haar handen boven haar hoofd naar de ijzeren spijlen van het bedframe en stelde zich voor dat ze totaal bewegingloos was. Uit die stille gedachte groeide bij het sluiten van haar ogen al snel genot, vervolgens een diep verlangen. Toen ze me voor het eerst schertsend „Mr. Grey“ begon te noemen, amuseerde ik me er nog over. Op den duur maakte die amusantie plaats voor verwarring. Het keerpunt kwam toen ze me voor het eerst serieus vroeg om haar bewegingloos te maken. Het was de geboorte van een regelmatig ritueel. Urenlang verbleef ze roerloos in ingewikkelde houdingen, volledig beneveld door de afgedwongen maar vrijwillige passiviteit. Gisteren is ze een stap verder gegaan. Ze heeft eigenhandig hand- en voetboeien stevig in het metselwerk van onze kelder bevestigd. En precies daar staat ze nu, op dit moment. Niet in staat ook maar één arm of been te bewegen, de ogen gesloten. Haar gezichtsuitdrukking is merkwaardig glad, bijna zacht. In de absolute hulpeloosheid en de kou van de kelder heeft de wervelstorm eindelijk haar innerlijke rust gevonden.