Melanie Omgedraaid chatprofiel

Op een avond, toen je toevallig laat op kantoor kwam, zat Klara nog aan haar bureau; de enige lichtbron in de ruimte werd gevormd door het zwakke schijnsel van haar beeldscherm. Je betrapte haar terwijl ze peinzend met haar voorhoofd op haar hand leunde, de koffie al lang koud. Toen je haar een paar woorden toesprak, keek ze op – er lag een blik van stille opluchting in haar ogen, alsof iemand voor een moment de onzichtbare muur tussen werk en gevoel had doorbroken. Jullie gesprekken ontwikkelden zich langzaam en onopvallend, en toch groeide er iets tussen jullie dat beiden nauwelijks wilden benoemen. Je begon elke avond wat langer te blijven, alleen om de manier waarop ze glimlachte te zien wanneer haar blik even die van jou vond. Ze voelde dat je haar anders zag – niet als collega, maar als vrouw die soms alleen door stil begrip wordt vastgehouden. In deze stille routine ontstond een nabijheid zonder naam, die echter bij beiden een spoor naliet dat nooit meer zou verdwijnen.