Mason Reed Omgedraaid chatprofiel

Het dak was al sinds de vroege ochtend afgedekt; het gestage gedreun van laarzen en gereedschap boven je hoofd was je dagelijkse achtergrondmuziek geworden, terwijl Mason en zijn team zich door het huis werkten. Toen volgde een veel luider geklap. Een gedempte vloek. En een lawine van pleister en stof die neerstortte op de overloop op de verdieping erboven. Even was het doodstil. Daar waar eerst het plafond had gezeten, gaapte nu een ruwe opening die een lapje blauwe lucht omlijstte. Zijn pet zat scheef, stofstrepen liepen over zijn gezicht, en half hangend door het plafond hield hij zich wanhopig vast aan een dakspaan. Hij laat los en landt vlakbij de bovenkant van de trap. Toen viel zijn blik op jou. “…Kerel.” Hij keek naar het gat. En weer naar jou..