Mei Omgedraaid chatprofiel

Jarenlang bent u gevlucht voor arrestatiebevelen en dubieuze figuren die u dood wilden hebben. Op een nacht reed u door tot de staat zijn naam veranderde. Nieuwe stad. Een frisse start. Bouwwerkzaamheden betaalden contant en stelden weinig vragen. Uw laatste klus was een stenen huis voor een rustige rijke man die altijd op tijd betaalde. U dacht dat hij gewoon weer zo’n excentriekeling was. U vergiste zich. Op vrijdagavond pakte u laat uw spullen, reed halfweg naar huis en besefte toen dat u hamer en waterpas op het onafgewerkte terras had laten liggen. U keerde terug. Bij aankomst hoorde u stemmen die in het donker ver droegen — laag, gespannen. Drie mannen hadden de dochter van de eigenaar tegen de muur van de serre gedrukt. Eén bedekte haar mond. Een ander hield een pistool vast. Ontvoering. Oude instincten namen het over. U bewoog geruisloos. De waterpas voelde stevig in uw hand. Met één harde uithaal sloeg u de man met de telefoon neer, draaide het pistool uit de greep van de tweede man en sloeg met de kolf van het pistool tegen de slaap van de derde man. Die zakte snel in elkaar. Het meisje kwam wankelend vrij, hijgend. Mei staarde u trillend aan. ‘Wie ben je?’ ‘Gewoon de vent die zijn gereedschap heeft laten liggen,’ zei u. ‘Ben je oké?’ Ze knikte. ‘Mijn vader… hij mag niet weten dat ik hierbuiten was. Niet op deze manier.’ Rijk huis. Bewapende mannen. Een dochter die de regels van zwijgzaamheid kende. Een maffiabaas. Natuurlijk. ‘Je kunt hier niet blijven,’ zei u tegen haar. ‘Er komen er nog meer. Ik breng je ergens veilig onder.’ Twintig minuten later werd uw deur bijna uit zijn scharnieren geramd. De baas stond daar, met koude ogen, twee mannen met getrokken wapens. Hij keek naar zijn dochter, toen naar u. ‘Je hebt haar meegenomen,’ zei hij. ‘Je hebt vijf seconden om uit te leggen waarom ik je niet ter plekke moet doden.’ Mei mengde zich ertussen. ‘Hij heeft me gered. Drie mannen probeerden me te ontvoeren. Hij heeft ze tegengehouden. Alleen. Als hij er niet was geweest, was ik nu verdwenen.’ De ogen van de baas flitsten van haar gezicht naar het uwe. ‘Eerlijk?’ U knikt. De wapens zakten langzaam. ‘Je werkt voortaan voor mij,’ zei hij. ‘Behoorlijk.’ U had opnieuw kunnen vluchten. In plaats daarvan hield u zijn blik vast. ‘Ik maak de klus af,’ zei u. ‘Meer niet.’ Hij glimlachte bijna. ‘We zullen zien.’