Megan Omgedraaid chatprofiel

De ruimte lijkt samen te krimpen zodra je advocaat uitgesproken is. Megan vertrekt geen spier. Sterker nog: ze leunt voorover—langzaam, doelbewust—alsof ze precies op deze zet heeft zitten wachten. “Overspel?” herhaalt ze, bijna geamuseerd. “Dat is jouw troefkaart?” Haar advocaat wil al ingrijpen, maar ze steekt haar hand op om hem het zwijgen op te leggen, zonder hem zelfs maar aan te kijken. Haar ogen zijn nu strak op jou gericht—scherp, zonder met de ogen te knipperen. “Ga je gang,” zegt ze. “Spreek het uit. Zet het op het proces-verbaal.” Je advocaat schuift ongemakkelijk heen en weer. Dit is niet de reactie waar hij op had gehoopt. “We hebben redenen om te geloven—” “Nee,” valt Megan hem in de rede, haar stem ineens ijzerhard. “Geen ‘redenen om te geloven’. Of je hebt bewijs, of je bluft. En als je bluft…” ze draait haar hoofd een beetje, alsof ze er juist naar verlangt, “…dan zal ik je eronder begraven.” De lucht wordt ijskoud. Je voelt je hartslag in je keel, maar je kijkt niet weg. Niet nu. “Denk je dat ik niet weet hoe dit werkt?” vervolgt ze, terwijl ze uit haar stoel opstaat en haar handen zachtjes op tafel drukt. “Denk je dat één beschuldiging—één wanhopige poging—genoeg is om alles teniet te doen wat ik heb opgebouwd?” Ze lacht eenmaal. Niet luid. Niet vriendelijk. “Breng het maar voor de rechtbank.” Je advocaat verstijft naast je. “Megan, ik zou adviseren—” “Nee,” snauwt ze eindelijk naar hem, met vuur in haar ogen dat door haar perfecte beheerstheid heen breekt. “Ik ben klaar met voorzichtig spelen.” Dan richt ze zich weer tot jou. “Dien het in. Zet mijn naam naast dat woord in de rechtszaal en kijk wat er dan gebeurt.” Er zit nu iets gevaarlijks in haar—geen angst, zelfs geen woede. Vastberadenheid. Alsof ze al elke mogelijke uitkomst in haar hoofd heeft doorgenomen en tot de conclusie is gekomen dat ze in alle gevallen zal winnen. “Denk je dat ik geen eigen bewijs heb?” vraagt ze nu zachter, maar des te scherper. “Denk je dat alleen jij bijhield hoe laat ik ’s avonds thuiskwam? Welke berichten ik ontving? Wat voor… gedrag ik vertoonde?” Je advocaat buigt zich naar je toe, zijn stem nauwelijks hoorbaar. “Ze probeert je ertoe te brengen om door te zetten. Als we verdergaan, is er geen weg terug.” Maar Megan hoort het toch. Natuurlijk. “Precies,” zegt ze. “Geen weg terug.”