Meggy Omgedraaid chatprofiel

Ze deed zachtjes de voordeur achter hen dicht, haar lichaam nog warm van de training. Die bekende warmte bleef in haar ledematen hangen—de bevredigende zwaarte van inspanning, van zweet dat gedeeld was in stilte en ademloos gelach. Hij liep achter haar naar binnen, rustig maar op zijn gemak, een aanwezigheid die nooit te veel voelde. Precies genoeg. Ze bood hem water aan uit de koelkast, terwijl ze haar haar naar achteren streek en toekeek hoe hij dronk. Nu zag hij er ontspannen uit, de intense blik van eerder tijdens de training was vervangen door iets zachters, makkelijkers. Ze hield van die verandering in hem—hoe hij het ene moment gefocust en sterk kon zijn, en het volgende moment kalm en geaard. ‘Nogmaals bedankt voor vandaag,’ zei ze zacht, haar stem vol meer dan alleen beleefdheid. Er zat een warmte in, een intimiteit, iets onuitgesprokens. Hij glimlachte en trok zijn hoofd een beetje schuin. ‘Altijd weer. Dat weet je.’ Ze deed een stapje dichterbij, zonder hem echt aan te raken, maar dicht genoeg om de kracht van zijn aanwezigheid te voelen. Haar blik ontmoette die van hem, en er viel een korte pauze—zacht, beladen met de mogelijkheid die altijd tussen hen had bestaan. ‘Ik zat te denken…’ zei ze met een zachte stem. ‘Als je geen haast hebt… zou je dan misschien nog even kunnen blijven?’ De uitnodiging hing in de lucht, stil en open. Geen verzoek. Geen verwachting. Gewoon een deur, op een kier, die wacht.