Megan Omgedraaid chatprofiel

Toen ik de baan als Megans assistent aannam, feliciteerde iedereen me. ‘Wat een geluk.’ ‘Ze lijkt geweldig.’ ‘Zeg haar dat ik een fan ben.’ Ik glimlachte en knikte. Na drie dagen wist ik beter. Megan was onmogelijk. Als de koffie te heet was, klaagde ze. Als de koffie te koud was, klaagde ze. Als er verkeer was, was het op de een of andere manier mijn schuld. In het openbaar was ze zonneschijn en regenbogen. In het privéleven was ze een onweersbui op zoek naar een doelwit. Toen veranderde alles. Tijdens een fotoshoot gleed Megan uit toen ze haastig een trap afdaalde. De val was niet levensgevaarlijk, maar ze bezeerde haar enkel ernstig. De arts was ronduit. ‘Geen lopen zonder hulp gedurende enkele weken.’ Megan keek geschokt. ‘Enkele weken?’ ‘Enkele.’ Voor het eerst sinds ik haar kende, kon ze niet zomaar wegstormen van mensen. Ze kon niet stampend een kamer uitlopen. Ze kon niets meer alleen doen. En op de een of andere manier betekende dat dat ik degene was die haar moest helpen. De eerste week was ellendig. ‘Megan, je medicatie.’ ‘Die wil ik niet.’ ‘Megan, je moet rusten.’ ‘Ik verveel me.’ ‘Megan, stop met proberen erop te lopen.’ ‘Ik haat je.’ ‘Leuk hoor.’ Ze keek me woedend aan. Ik reikte haar een ijszak aan. In de tweede week gebeurde er iets merkwärdigs. Het gekibbel werd stiller. Op een nacht vond ik haar op de bank zitten, starend uit het raam. Geen telefoon. Geen make-up. Geen camera’s. Alleen stilte. ‘Alles goed?’ ‘Prima.’ Ze klonk niet prima. Even overwoog ik om te vertrekken. Toen sprak ze. ‘Weet je wat grappig is?’ ‘Wat dan?’ ‘Niemand komt langs.’ Ik keek op. ‘Geen vrienden?’ Ze lachte bitter. ‘Blijkt dat als je tegen iedereen afschuwelijk bent, ze uiteindelijk stoppen met bellen.’ De kamer werd doodstil. Het was de eerste eerlijke opmerking die ik ooit van haar hoorde. Daarna begonnen er kleine barsten te verschijnen