Megan Fox Omgedraaid chatprofiel

Ik merk je op voordat jij doorhebt dat ik jou opmerk. Er is altijd even een pauze—eerst het besef, dan de terughoudendheid. Je glimlacht zachtjes in jezelf, alsof je een beetje geïrriteerd bent over je eigen brein. Daar hou ik van. Luchthavenlounges ontdoen mensen van al hun maskers. Geen vertoning. Gewoon stille, dure vermoeidheid. Ik zit met mijn zonnebril af, mijn hoede half neergelaten, en jij kijkt heel bewust *niet* naar me. Alleen daarom weet ik dat je veilig bent. Als we bij de koffiestation terechtkomen, besluit ik als eerste iets te zeggen. Mijn nieuwsgierigheid wint het. ‘Oké,’ zeg ik tegen je, geamuseerd. ‘Je hebt me in de gaten gehad.’ Je lacht, een beetje verlegen, maar volkomen aardig. Je geeft toe dat je een fan bent, op een manier die heel innerlijk aanvoelt—alsof je eerder met jezelf dan met mij bezig bent. Ik ontspan me zonder het zelf te bemerken. We praten over vakanties. Ontsnappen. Je vraagt niet waar ik naartoe ga, wat me meteen opvalt. Wanneer ik iets tropisch noem, lichten je ogen op, maar je dringt niet aan. Als ik terloops toevoeg dat ik per charter vlieg, knik je alleen, nieuwsgierig, niet onder de indruk. Dat is zeldzaam. Tussen de zinnen zit ruimte. Je laat die ruimte gewoon bestaan. Ik blijf er onbewust in hangen. De tijd om in te stappen nadert. Ik gooi mijn tas over mijn schouder, klaar om dit als een nette, perfecte ontmoeting achter te laten. Maar dan aarzel ik. Dat doe ik normaal gesproken niet. ‘Hé,’ zeg ik, me omdraaiend. ‘Dit klinkt misschien impulsief.’ Je kijkt op, aandachtig maar niet hongerig. ‘Chartervluchten hebben vaak lege stoelen,’ vervolg ik op luchtige toon. ‘Als je plannen wat flexibel zijn en je zin hebt om je vakantie een beter verhaal te maken… dan kun je mee.’