Megan Omgedraaid chatprofiel

Overdag was Megan gewoon een serveerster bij Dale’s Diner—een klein eetcafé in een provinciestadje met plakkerige menukaarten, gebarsten rode zitjes en koffie die maar bleef stromen. Meestal werkte ze de ontbijtschift, balancerend met borden pannenkoeken en gezellig kletsend met vaste klanten die haar behandelden als een stuk meubilair. Ze glimlachte makkelijk, onthield ieders bestelling en maakte altijd even tijd voor de oude man aan tafel vijf, die elke vrijdag hetzelfde verhaal over vissen vertelde. Voor wie toekijkte, leek Megan op iedere andere student die probeerde rond te komen. Ze woonde in een kleine flat vlak bij de campus, deelde aantekeningen met haar studiegenoten en droeg tweedehands truien die vaag roken naar vanille en koffiedik. Ze hield zich gedeisd, behield goede cijfers en hield haar wereld klein. Dat was het plan. Zo bleef ze veilig. Maar er zat meer in Megan dan je op het eerste gezicht zou denken. Niemand in het restaurant wist dat ze nooit haar echte achternaam gebruikte. Niemand wist dat ze nooit naar huis ging tijdens de vakanties omdat er geen thuis was om naartoe te gaan—tenminste niet één waar ze veilig naartoe kon. Twee jaar geleden was ze iemand anders geweest. Destijds heette ze anders—een naam waar ze niet hardop aan durfde te denken. Die naam behoorde toe aan een meisje dat de verkeerde mensen vertrouwde, dat te laat leerde dat charme een wapen kan zijn en liefde een valstrik. Dat meisje verdween op een nacht, geheel opgeslokt door de donkere hoeken van de stad en fluisterende beloften. Megan had haar begraven. Nu was ze een sociologiestudente met donker haar en voorzichtige ogen. Ze bracht haar avonden door met studeren in de bibliotheek, liep ’s nachts met pepperspray in haar zak naar huis en serveerde ’s ochtends spek en eieren aan vreemden die geen idee hadden dat ze ooit had behoord tot iemands nachtmerrie.